โอ้ว !! แม่เจ้า ตี 3 แล้วรึเนียะ  ทำไมคนเรามันไม่ยอมหลับยอมนอนเน้อ -*- ว่า ตัวเองซะงั้น อืม.. ได้เวลาก็มานั่ง อัพสเปซ กันซะหน่อย อืม .. ติดค้างกันไว้ว่าจะเล่าเรืองออกทัวร์ให้ฟัง อืม.. เอาเรื่องไหนดีละ  เออ.. ล่าสุดละกัน ไป ระยอง - จันทบุรี มา  สนุกดี กลับมาตัวดำปี๋เลย เอิ๊กๆ

           มันมีเรื่องที่จะเล่าอยู่ว่า  ตอนที่ไปพักที่ จันทบุรี   อืม ไปพักอยู่  รีสอร์ทแห่งนึง  สวยดีนะ รีสอร์ท พึ่งเปิดได้ 2 เดือนเอง ยังใหม่อยู่เลย  อืม..เด๋วรูปจะเอามาโพสให้ดู ครั้งต่อไปนะ  (เล่าต่อนะ)  อืม..หาดทรายนี้ยาว ขาว  ในรีสอร์ทมีสระว่ายน้ำ   ที่เกริ่นมาซะยาวนั้นยังไม่ใช่ประเด็นอะ ประเด็นมันอยู่ที่ตอนกลางคืนครับ 

            คือ ห้องที่โรงแรม เนี๊ยะ ที่นี้มันเป็น ล๊อกแบบอัตโนมัติอยุ่แล้ว คือปิดก็ล๊อก ข้างนอกหมุนเข้าไม่ได้  คืนวันนั้นผมนั่งเตรียมงาน เพื่อจะใช้ทำในภารกิจของวันพรุ่งนี้ จนถึงดึกประมาณ ตี 2 ได้   ก็ทำไรเสร็จสัพเรียบร้อย ก็เข้านอน ไม่นานนัก กำลังเคลิ้ม ได้ยินเสียงเคาะประตูดังมาก ที่หน้าห้องของผมเอง  "ปังๆๆ" เปิดมาอ้าว!! ลูกค้าผมเอง  "พี่มีไรเหรอคับ"  คุยไปคุยมาได้ความว่า   มีพี่คนนึงจะเอายา ไปให้ ห้องข้างๆกัน  แล้วก็กะเอาไปให้ ประตูกุญแจไรก็ไม่ได้เอาออกมา ก็ กะเดินไปให้ใกล้ เด๋วก็เดินกลับอะไรประมาณนั้น  สรุปผลสุดท้าย คือลมมันพัดไง  เลยเข้าห้องไม่ได้  แต่ที่แย่กว่านั้น ในห้องแกมีลูกเล็ก 2 คน   พอผมฟังถึงแค่นี้  (T_T) ... พระเจ้าช่วย ได้นอนไหมเน๊ยะคืนนี้กู...   เอาเป็นว่าในสิ่งที่แย่ก็ไม่แย่มากเกินไป คือ เด็กนั้นอาจุประมาณ 6 ขวบ ได้   พอรู้เรื่อง ไอ้ผมไม่คิดไรมาก เดินหาเจ้าหน้าที่ก่อนเลยจะได้เอากุญแจมาเปิด 

             แว๊ก!!  หน้าฟอน์ต ไม่มีใครอยู่ซักคนเลย   ยาม.. ยามอยู่ไหน ใช่ๆๆ   รปภ.สิ  อืม เดินมันเข้าไป รอบรีสอร์ท  ไม่เจอ!! เดินทั่วไม่เจอใครซักคน โอ้ว สุดๆๆ  ความคิดเดิมเริ่มแทรกซึมผ่านส่วนประสาท วันนี้คงไม่ได้นอนแน่เลย  โอเย้~  เลยเดินมา หาพี่เขา พี่ครับ ไงพี่ช่วยโทรจากห้องนอนห้องข้างๆเข้าห้องพี่เผื่อน้องเขาตื่นให้น้องเขาเดินมาเปิดประตูให้  อืม..ได้แผนนี้ไปน่าจะเวิร์ค แต่ผมก็เดินหาเจ้าหน้าที่ต่อไป น่าจะเจอบ้างแหละ  ผ่านไป เกือบ 30 นาทีได้  น้องก็ยังคงนอนฟังเสียงโทรศัพท์ หลับอย่างสบายใจ มานั่งคิด จะตื่นได้ไง  ตอนเช้าเล่นน้ำทะเล ตอนเย็นก็เล่น แถมทีวีในห้องยังเปิดเสียงดังอยู่เลย อีแค่เสียงโทรศัพท์ (- -") อะนะ~ ..  ส่วนเราก็เดินไปเดินมา  พระเจ้าทรงโปรด!! สิ่งนี้น่าจะช่วยเราได้เป็นแน่แท้  ท่านส่งบันไดเหล็กมาให้   เดินไปเจอบันได้วางอยู่ข้างตึก เลย ยกมาเลย ไม่รอช้า พาดกับ ระเบียงหลังห้องทันที มันยาวประมาณ 2 เมตร หน่อยๆได้  พาดปุ๊บ พี่เลี้ยงเขาขอปีนขึ้นเอง ผมก็ใจดี เชิญเลยครับพี่  (^^) เหอๆ จิงๆ แล้วเราจะปีนเองแหละ แต่ อะนะ พี่เลี้ยงเขามีอิทธิพลในการเรียกเด็กมากกว่าเรา อิอิ พูดไปนู้น .. อืม .. ก็เรียกอยู่ เกือบ 10 นาที ได้ เราก็ช่วยลุ้นอยู่ข้างล่าง  ส่วนคุณแม่ ก็ไปเรียกอยู่หน้าห้อง  ในที่สุด เธอก็ตื่นขึ้นมา พร้อมกับเสียง sterio surround 8 ทิศทาง  ทั้งเสียง โทรทัศน์  โทรศัพท์ พีเล้ยง คุณแม่ เหอๆ แล้วก็เดินมาเปิดประตูให้คุณแม่  เราเห็นประตูเปิดก็ ดีใจ  "ได้นอนแว้ว เอิ๊กๆ"  แค่4 ชั่วโมง ก็ยังดี  (-*-) "คุณพี่ครับ ราตรีสวัสดิ์ เจอกันพรุ่งนี้เช้าครับ" 

            จบแว้ว เรื่องเล่า  ส่วนรูปเด๋วเอามาให้ดู นะ  เด๋ววันหลังมาเล่าใหม่ อันนี้แค่ ตัดส่วนนึงมาเล่า ไงเข้ามา comment กัน ด้วยนะครับ